12 januari 2021

Weerstand tegen wind organiseren met valse argumenten

Er is commotie ontstaan op IJburg over windmolens, naar aanleiding van het opstellen van de regionale energiestrategie (RES). Amsterdam is net als alle andere gemeenten in Nederland bezig met het bepalen van zoekgebieden: gebieden waarin alle belanghebbenden denken dat er ruimte kan zijn voor opwekking van duurzame energie uit wind en/of zon. Dit proces is landelijk afgesproken na overleg met heel veel partijen en vastgelegd in het klimaatakkoord. Een belangrijk punt daarin is dat de inwoners inspraak krijgen bij het bepalen van de ruimte die men wil geven voor duurzame energiebronnen in de regio. Die inspraak loopt nu, in het RES-proces. Daarin worden zoekgebieden besproken met veel partijen, waaronder uiteraard ook de inwoners, maar ook natuurorganisaties, vissers, vogelaars: iedereen die in de regio actief is. En na het opstellen van de concept strategie met zoekgebieden, zal de gemeenteraad hier ook nog eens haar zegje over mogen doen.

In Amsterdam op IJburg schoot een groep inwoners helaas direct in een “loopgravenoorlog”. Inwoners die zich zorgen maken over hun uitzicht en het geluid van windmolens. Ze erkennen gelukkig wel dat windmolens nodig zijn, maar willen die niet in hun regio hebben. Hun zorgen zijn begrijpelijk en spelen op veel plekken zodra windmolens ter sprake worden gebracht. Er werd een actiegroep opgericht die direct begon met verspreiden van desinformatie over de RES en over windenergie en die betrokkenen betichtte van winstbejag. Terwijl ze openlijk toegeven dat het ze enkel gaat om hun uitzicht en de angst dat windmolens veel geluid produceren. Ze zijn zelfs trots dat ze NIMBY genoemd worden: Not In My BackYard. Een van de aanwezigen bij een protestactie riep letterlijk “zet ze maar buiten de gemeentegrenzen dan heeft niemand er last van”.


Deze groep vergeet gemakshalve dat er landelijke en regionale regels zijn voor de plaatsing van windmolens. Overeengekomen tussen partijen die ze willen plaatsen en exploiteren en organisaties die de inwoners vertegenwoordigen. Opgesteld op basis van de vele ervaringen en wetenschappelijke onderzoeken die gedaan zijn. Er zijn normen voor geluid, voor slagschaduw, er moet voor het verkrijgen van de vereiste vergunningen onderzocht worden wat het effect zal zijn op de natuur in de omgeving (vogels, vleermuizen, vissen, etc.). Een windmolen zet je niet zomaar ergens neer, dat vraagt jaren voorbereiding en allerlei onderzoeken. Waarbij tegenwoordig de regio zelf ook betrokken wordt en direct (financieel) voordeel kan krijgen van die molen(s).

De groep uit zijn zorgen naar mijn mening dan ook op de verkeerde plek: de inspraakavonden over de RES zijn daarvoor de juiste plek. Maar vooral uit de groep zijn zorgen op een kwalijke manier, namelijk door het verspreiden van desinformatie. Onjuiste cijfers, gemanipuleerde beelden en geluidsfragmenten, ongepubliceerd onderzoek en zelfs beweringen die aantoonbaar onjuist zijn. Nog kwalijker is dat als de groep daarop gewezen wordt, ze die personen de mond snoeren. Door voorstanders van wind bewust niet uit te nodigen voor zijn “openbare” overleggen, dezen te blokkeren op social media en door berichten te verwijderen als de discussie daaronder ze niet welgevallig is. En ondertussen werken de media mee aan het “circus” dat ze optuigen door berichten van de groep zonder verificatie over te nemen en de groep keer op keer een podium te geven waarop ze zijn desinformatie kan verspreiden.

Als we nog enige kans willen maken om de 1,5 graad opwarming van de aarde te voorkomen, dan moeten we nu stappen gaan zetten. Dan helpt het niet om te zeggen “zet windmolens maar ergens anders neer”, want dat roept nu iedereen. “Doe maar zon op daken van de ander”, “zet die windmolens maar bij de buren of op zee”. Ook daar gelden echter bezwaren. Het klimaatprobleem lossen we ook niet op door het te verschuiven naar een ander. Het klimaatprobleem is van ons allemaal en moeten we samen oplossen.

Het laaghangende fruit is geplukt, we zullen nu de lastigere plekken moeten gaan benutten. Dan helpt het niet om te roepen “ik ben te kort, ik kan niet helpen”. Dan helpt het om in actie te komen, een ladder te pakken en samen te komen tot een werkbare oplossing. Niet tegenwerken en blokkeren maar meewerken, samen, in de regionale energiestrategie.

7 januari 2021

Milieuclubs roepen banken op niet te investeren in biomassa

Milieuorganisaties Comité Schone Lucht (Amsterdam-IJburg), MOB (Johan Vollenbroek) en Leefmilieu (Maarten Visschers) roepen Nederlandse banken op niet langer te investeren in biomassacentrales die hout verbranden. Die methode om warmte en elektriciteit op te wekken is volgens de actiegroepen schadelijk voor het milieu en de biodiversiteit. 

In hun brandbrief aan Rabobank, ING, SNS Bank en duurzame kredietverstrekkers Triodos en ASN roepen de milieuorganisaties op om een onmiddellijke beëindiging van investeringen in biomassaverbranding en financiering van kolencentrales. Ook dringen ze erop aan dat de banken informatie over hun investeringsbeleid in biomassa openbaar maken. Onder andere willen de milieuorganisaties dat de namen bekend worden van kolen- en biomassacentrales en ook hun toeleveranciers waarin de banken geld steken.

Rabobank liet in een reactie al weten de mening van de milieuorganisaties te delen dat deze wijze van houtverbranding niet duurzaam is. Om die reden verstrekt de bank geen leningen aan grootschalige kolencentrales voor het gebruik van palmolie of houtpellets.